New born

Je baby in een mooie Ann Geddes outfit. Nee, als lieveheersbeestje, paardenbloem of in een paasei op een grote canvas aan je muur. Erg schattig, maar niet aan ons besteed.

Oké, ja… Ja, ik stopte mijn baby in een gele, bedrukte romper, met bijpassend broekje en mutsje voorzien van pluchen oortjes. Ja, ik zocht naar bijpassende sokjes, met als resultaat de menselijke variant van Winnie de Pooh in mijn woonkamer. Ja, dat deed ik. Maar dat vond hij leuk. Althans, dat wist ik bijna zeker. Maar zo’n babyshoot waar de kleine jongen in een rieten mand dromerig voor zich uit zou kijken: nee.

Tot ik getagd werd via Facebook. Vanuit het kraamzorgbureau waren we de winnaar van zo’n photoshoot. Van onze deelname waren we ons niet eens bewust. We hadden geen bericht gedeeld, geliked, of voorzien van de reden waarom wij deze prijs zo graag wilden winnen. In tegenstelling tot een hoop teleurgestelde ‘verliezers’. Blijkbaar speelden we als klant bij het kraamzorgbureau automatisch mee.

Stiekem werden we langzaam nieuwsgierig. Wat hield zo’n photoshoot precies in? Hoe zou ons kindje ermee omgaan? Hoe zou de fotograaf hem stil krijgen? Zou hij het niet koud krijgen? Zou zijn tedere lichaampje die hele poppenkast wel volhouden?

In een mooie lichte studio zaten we aan tafel met de fotografe en bespraken we onder het genot van een kopje koffie en thee onze wensen. We mochten meegenieten van de restanten van een high tea, dus mijn eerste indruk: uitstekend!

Onze voornaamste wens: doe maar normaal.

De kleine jongen liet alles toe. Elk lakentje dat over hem heen gedrapeerd werd en elk mutsje dat hij op moest. Geen positie was hem te veel gevraagd. Bijna twee uur zijn we daar met hem geweest en op een korte voedingspauze na heeft hij geen moment geprotesteerd. Een lichte vorm van jaloezie ontstond toen ik die vrouw vanuit elke hoek foto’s zag nemen en hij alles accepteerde wat er om hem heen gebeurde. Ze bracht een natuurlijke rust over op hem. Een rust die ik thuis nog niet veel had gezien. Was ze soms in te huren?

Onze kleine man was nog geen twee weken oud en we wisten al dat we een fotomodel in huis hadden. Ik heb nog nooit iemand zo prachtig en aandoenlijk, onwijs chagrijnig naar een camera zien kijken.

Eenmaal thuis stonden we voor het grote dilemma. We zouden een heel leuk fotoboekje thuisgestuurd krijgen, helemaal gratis. Maar we konden ook foto’s bijbestellen. Als ik op dat moment had gekozen, had ik alle foto’s besteld. Op dat moment zou ik met gemak tweehonderd euro hebben geïnvesteerd in die photoshoot, omdat elke foto van mijn pasgeborene waardevol was. In elke foto was tijd gestoken, niet alleen door haar, maar ook door hem. En voornamelijk, was elke foto mijn zoon.

Gelukkig kozen we ervoor even te wachten. Het resultaat: de meest kitchy familiefoto bestelden we. Zo’n foto waar je de kleine prins zo onnatuurlijk mogelijk vasthoudt om even dat Amerikaanse happy-family-commercial-gevoel te hebben.

We bestelden deze foto niet onszelf, maar om door te kunnen geven aan de opa’s en oma’s. De andere foto’s beschouwden we als een mooie herinnering.

En de kleine gup? Hem staat nog wat te wachten wanneer ooit op een ongemakkelijk moment de foto’s in handen komen van die ene beste vriend die met behulp van een groot projectiescherm een zaal vol mensen weet te vermaken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *