Zeg maar dag met je katje!

Mijn vriend en ik hebben de neiging onze katten aan te spreken als personen. Soms worden we ons er pijnlijk van bewust dat uitspraken als “Even serieus, niet doen…” niet werken. Verder dan een verwaande blik terug, brengt het ons niet.

Het harig duo in huis lijkt goed te weten wat wel en niet mag, maar heeft geen moeite met het subtiel verleggen van grenzen.
Onze katten mogen bijvoorbeeld niet op tafel wanneer wij eten. Dat weten ze. Toch ontstond afgelopen week deze situatie toen Pip de tafel betrad. “Hé jongen, hoe gaat het?” Gevolgd door een aai over de bol. Gevolgd door het besef: nee, dit mag niet! Gevolgd door de liefkozende woorden: “Ehm Pip, dit is niet oké!”

Als Zola, het voormalig asielslachtoffer, voor de zoveelste keer die dag niest, beantwoorden we haar voor de zoveelste keer die dag met: “Gezondheid!” Uiteraard is Zola ontzettend zielig en kwetsbaar door haar verleden en dat weet ze. Ze moet zich vooral op haar gemak voelen, dus als voor haar een ontspannen nachtrust betekent dat ze zich languit moet spreiden over mijn hoofd, dan zij het zo. Zola is altijd letterlijk ‘in your face’ maar ze verdient het uiteraard zo enorm.
Pip daarentegen is veel meer op zichzelf, dus áls hij dan een keer bij je komt is het onmogelijk hem af te wijzen. Met als gevolg dat ik weleens een extra dekentje voor mezelf heb gepakt, omdat Pip zo lekker lag te slapen op mijn deel van het dekbed.

Ja, onze katten hebben zo hun privileges.

Wat zij echter niet weten, is dat daar binnenkort verandering in komt. Ze zullen hun terrein moeten gaan delen met een ander klein schepsel. Op hoofden slapen is dan ineens niet meer zo praktisch en met je harige lompe lichaam tegen mijn gezicht aan bonken zal ook op aangepaste momenten moeten gebeuren. Gaat dat wel goed komen? Hoe voorkomen we dat de katten stress ondervinden? Ik heb inmiddels zoveel rampverhalen gehoord en gelezen over katten die niet om konden gaan met deze verandering, hier zelfs ziek van werden en in sommige gevallen een nieuw huis moesten vinden. Gelukkig hebben we daarvoor internet. Op diverse websites staat omschreven hoe je een kat kan voorbereiden op de komst van een baby. Ik begon met het lezen van een stappenplan.

Stap 1: laat je kat wennen aan het nieuwe geluid. Laat af en toe babygeluidjes horen (YouTube) en kijk hoe je kat reageert. Bouw dit langzaam op en beloon je kat bij positief resultaat. Babygeluidjes kunnen erg intimiderend zijn voor katten, omdat het overeenkomsten vertoont met kattengejank

Resultaat Zola: niet onder de indruk.
Resultaat Pip: tilt voorzichtig zijn hoofd op en werpt me een geïrriteerde blik toe. Je ziet toch dat ik probeer te slapen?

Oké, dit gaat de goede kant op.

Stap 2: gebruik zelf al regelmatig de babyverzorgingsproducten, zodat de kat kan wennen aan de nieuwe geurtjes.

Resultaat: ‘nieuwe’ geurtjes hè…. Oké, ik schaam me er niet voor: die olie van Zwitsal gebruikte ik al dagelijks. Niks nieuws dus!

Stap 3: haal de kattenspullen uit de toekomstige babykamer. Laat de kat wennen aan het feit dat dit niet meer tot het vaste terrein behoort. Geef de kat voldoende nieuwe veilige plekjes in huis.

Resultaat: appeltje eitje. We gaan verhuizen.

Nou, dit wordt haast te makkelijk. Of niet?

Stap 4: laat je kat nu al merken dat hij/zij straks minder aandacht gaat krijgen. Bouw het contact langzaam wat af.

Resultaat: mijn katten zonder directe aanleiding links laten liggen? Geen optie. Punt.

En daar strandde mijn project. Uiteraard zullen we zorgen voor een prettige leefomgeving voor ons verwend duo. Natuurlijk zullen we er alles aan doen om ze op een positieve manier aan de baby te laten wennen. We zullen er zeker voor zorgen dat ook zij aandacht blijven krijgen. En verder, zullen we allemaal moeten wennen aan de nieuwe situatie, dus onze kleine prins en prinses ook.