Slapende baby’s wakker maken?

Ik bezat een lijst. Een lijst met series die ik zou kijken gedurende de eerste maanden na zijn geboorte. Een lijst waarmee ik de tijd thuis door zou komen. Een lijst die me beloofde dat ik me niet hoefde te vervelen.

Daarnaast had ik plannen. Grootse plannen. Zodra de kleine man geboren was zou ik schrijven, lezen, freelancen en meer. Ik zou het huis schoonhouden en mijn zoon alle liefde geven die hij verdiende. Mijn omgeving was geïnformeerd over mijn misschien wat naïeve plannen. Maar hoezo naïef? Ik had geleerd dat baby’s slapen.

Ze zeggen dat het alleen maar leuker wordt. Dat ontkende ik. Dit kleine mannetje is in elk stadium van zijn leven even mooi en fijn. Ja, hij was pittig. De wallen onder mijn ogen groeiden het eerste half jaar met de dag. Mij was beloofd dat baby’s slapen. Dat ze overdag twee uur aaneengesloten als engeltjes stil in hun bed vertoeven. ‘Jij slaapt, wanneer je baby slaapt.’ Oh ja? En waarom slaapt deze baby dan niet? ‘Misschien heeft hij gewoon minder slaap nodig dan andere kinderen.’ En óf hij z’n slaap nodig had. Toch mocht niemand tegen me zeggen dat het alleen maar leuker zou worden. In die vijf minuten waarin hij bij me lag te slapen, in die vijf minuten waarin ik even snel een foto van mijn engeltje kon maken, koesterde ik alles wat hij was en vond ik hem mooi tot in het fijnste detail van de rimpelige huid van zijn vingertjes.

Vijftien maanden en twee tandjes. Ja, hij deed en doet het rustig aan. Zo rustig dat ik me niet eens direct realiseerde dat er iets moet gebeuren met die twee witte kiezels in zijn mond. Ook babytanden moeten dus gepoetst worden.

Over drie maanden wordt hij twee en heel stiekem durf ik mensen gelijk te geven. Het werd nóg leuker. We dansen, we lachen en rennen samen door de kamer. Hij slaapt.

In de speeltuin maakt hij vriendjes en met zijn guitige lach verovert hij menig hart. In het park en aan het strand krijgt hij chips en fruit aangeboden door de mensen die hij zijn verleidelijkste blikken toewerpt. Zijn arme kinderwangetjes. Ja, ze knijpen in zijn wangen zoals je zelf nog wel weet van een onverwerkt trauma aan die ene oom of tante van vroeger. Zijn eerste woorden. Zijn liefdevolle kusjes. ’s Ochtends wakker worden: ‘Maaaama, waar beeeen je?’